****กระซิบบอกรัก****

อยากเปล่งเสียง เคียงเคล้าเมื่อคราวรัก
ให้ประจักษ์ รักนี้ ที่เสนอ
บอกกล่าวย้ำ อีกที ว่ามีเธอ
มั่นเสมอ จากจิต ที่ติดตรึง

กระซิบบอก ว่ารัก รักเสมอ
เฝ้าแต่เพ้อ ครวญคำ พร่ำคิดถึง
ร้อยลำนำ ย้ำถ้อย คอยคะนึง
ว่าสุดซึ้ง ยิ่งนัก สลักใจ

เธอ...รับรัก ฉันไหม ใจฝากถาม
ทุกถ้อยความลิขิต คิดหวั่นไหว
คราลมแผ่ว แว่วเสียง กระซิบใคร
เป็นสายใย เชื่อมโยง มั่นคงจริง

รักฉันหรือ ไม่รัก ใจอยากรู้
รอฟังอยู่ คำตอบ โปรดมอบหญิง
รัก-ไม่รัก บอกนะ อย่าประวิง
จะท้วงติง หรือรักมอบ...ควรตอบมา....

"สุนันยา"

“สัญญาหน้าฝน”

ส่งถ้อยรักฝากฝันวันฝนหลั่ง
เป็นความหวัง ตั้งไว้ ให้สมสอง
คือดวงใจ ใฝ่หา สัญญาครอง
เป็นค่าของ ความรัก ที่ปักตรึง

ฝัน เคยวางสร้างก่อ เพื่อรอผล
แม้นทุกข์ทน อย่างไร ยังใฝ่ถึง
โอ้ทรวงใน ใจนุช สุดคำนึง
คนเคยซึ้ง พึงตระหนัก ด้วยภักดี

ฝากฝนโปรยโรยทางดังถวิล 
จากดวงจินต์ มิหายเคลื่อนย้ายหนี
รอยน้ำตา อาบแต้ม สองแก้มมี
แต่..ฤดีจำไว้ ไม่ลืมเลือน

เมื่อวสันต์ ผ่านผันเหมันต์เข้า
สายลมเย้าเคล้ารื่น ชื่นใดเหมือน
หวั่นรักเลยร่วงลายามพล่าเลือน
อย่าแชเชือนให้ช้ำระกำคอย 

อยากฝากรัก พักลง ตรงทรวงพี่
หากมิมีใดโศกวิโยคถอย
หวังพี่ไม่ เหหัก เป็นหลักลอย
ให้เนื้อกลอย พลอยเศร้าเฝ้ากล้ำกลืน

โปรดยึดมั่น “สัญญาเมื่อหน้าฝน”
อย่าให้หม่น ทนช้ำระกำฝืน
วันหนาวเนื้อ เหลือเคียง เพียงขวัญยืน
ทุกวันคืน ชื่นฝัน..สัมพันธ์ครอง

“สุนันยา”

***หากฟ้าสิ้นสีทองพราวผ่องใส***

สิ้นแสงทองส่องฉายปลายฟากฟ้า
มืดหม่นมาทาทาบขึ้นฉาบแสง
สลัวเงาเศร้าสลดหมดเรี่ยวแรง
สุดเสแสร้งแข็งขืนให้ฝืนทน

จะเหลียวซ้ายแลขวาหาใดนั่น
ความหวาดหวั่นปานแฝงทุกแห่งหน
สิ้นแสงสีสดใสในกมล
เหงาปะปนดลสำแดงดุจแกล้งกัน

สิ้นแสงทองผ่องประกายฉายปรากฏ
น้ำตาหลั่งรดใจใครเปลี่ยนผัน
มีแต่เจ็บเก็บย้อนซ่อนจาบัลย์
จะหาฝันที่ไหนไว้เคียงคืน

หากฟ้าสิ้นสีทองพราวผ่องใส 
คงต้องเศร้าอาลัยร่ำไห้ฝืน
เพราะสุดทนระกำแสนกล้ำกลืน
นอนสะอื้นขื่นขมระทมทรวง.....

“สุนันยา”